Τό κάναμε το τιμημένο (το εμβόλιο τής γουρουνογρίππης)

Αυτό ήταν.
Μετά και από τη σύμφωνη γνώμη του παιδιάτρου μας, ανηφορίσαμε σήμερα προς το νοσοκομείο Παίδων Πεντέλης και στηθήκαμε σε μία μικρή ομολογουμένως ουρά (καμιά δεκαριά παιδάκια πριν από εμάς).
Χαρτάκι προτεραιότητας, καθόλου χρηματική εισφορά, μικρή ουρά. Μέχρι εδώ όλα καλά.
Όμως…
Περιμέναμε σε κοινή αίθουσα αναμονής, δίπλα στα παθολογικά ιατρεία μαζί με όλους αυτούς που νοσούν και περίμεναν τη σειρά τους. Με άλλα λόγια, το κράτος προσπαθεί να βάλει ασπίδα στην εξάπλωση της νόσου, αφήνοντας με να περιμένω (εμένα τη γυναίκα μου και τα δυο μας παιδιά), σχεδόν μία ώρα μαζί με τους νοσούντες, στον ίδιο χώρο !
Δεν επιτρέπουν, εκεί στον ίδιο χώρο να εμβολιάζονται και οι συνοδοί των παιδιών. Μεγάλο λάθος κατά τη γνώμη μου. Εντάξει, είπαμε να μη πάει όλος ο κόσμος σε ένα παιδικό νοσοκομείο, αλλά τουλάχιστον στους συνοδούς έπρεπε να επιτρέπεται ο εμβολιασμός εφ όσον αυτοί το επιθυμούν. Τώρα μας υποχρεώνει να πάμε άλλη ώρα, σε άλλο νοσοκομείο, περιμένοντας σε νέα ουρά και εκθέτοντας τον εαυτό μας σε νέους κινδύνους.
Τουλάχιστον, ξεπεράσαμε τις συνομωσίολογίες των τελευταίων ημερών και επιτέλους θα σταματήσουμε να ρωτάμε δεξιά και αριστερά… εσείς θα το κάνετε ?

Οι ανοησίες τής νέας γρίππης (my version)

Αφορμή για τα όσα γράφω είναι το άρθρο του Τάσου Τέλλογλου από το νέο site protagon.gr. Το πλήρες άρθρο θα το βρείτε εδώ...
www.protagon.gr/Default.aspxtabid=70&smid=382&ArticleID=645&reftab=218&t=Οι-ανοησίες-της-νέας-γρίπης-

Τα όσα διάβασα εκεί με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο. Βέβαια ό Τ.Τ. παρουσιάζει την μία μόνο διάσταση, δηλαδή αυτή της εξάπλωσης του ιού. Αυτό που απλά λέει είναι ότι με το πού κλείνεις μία τάξη ή ένα ολόκληρο σχολικό συγκρότημα, δεν περιορίζεις τα παιδιά σπίτι. Αντίθετα, αυτά θα πάνε με το παρεάκι τους στο “The Mall”, στο ‘Internet Cafe’ και όπου αλλού συνηθίζουν να πηγαίνουν. Οι δε γονείς τους θα συνεχίζουν να συνωστίζονται στο μετρό, στα λεωφορεία και φυσικά θα συνεχίσουν να πηγαίνουν στη δουλειά τους.
Όμως το συγκεκριμένο ανόητο μέτρο, σκεφτείτε πόσα προβλήματα φέρνει σε μια οικογένεια όπου εργάζονται και οι δύο γονείς ή ακόμη χειρότερα να έχουν δύο παιδιά και το ένα εξ αυτών να έχει κανονικά μάθημα.
Αυτό και αν είναι πρόβλημα… δε φαντάζεστε σε τι ψυχολογική κατάσταση έχει πέσει ο γιός μου, αφού το πρωί είναι ό μόνος που ξυπνάω. Κάνει refresh κάθε 10 λεπτά τη σχετική σελίδα της Νομαρχίας για να δει αν έκλεισε και η δική του τάξη. Η αγωνία στο πρόσωπο του είναι έντονη και η απογοήτευση του επίσης.
Στο πρακτικό κομμάτι τώρα, δεν μας έχει πει κανείς τι ακριβώς θα γίνει με τη σχολική χρονιά και τη κάλυψη της χαμένης ύλης. Και εν πάση περιπτώσει, μέχρι πότε θα ισχύσει αυτό το μέτρο. Όλα αυτά σε μία χώρα που η εκπαίδευση (…και η παιδεία) δεν είναι ότι καλύτερο έχουμε να παρουσιάσουμε.