Ολοκληρώθηκε το Brevet 2011 που διεξήχθη στον Πύργο, αγώνας ο οποίος ήταν αφιερωμένος στη μνήμη του Γιώργου Βίδου......του παλικαριού που έφυγε πρόπερσι άδικα, αλλά έχει μείνει για πάντα στις καρδιές και στο μυαλό όλων όσων τον γνώρισαν και τον αγάπησαν! Οι καιρικές συνθήκες στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής ήταν άσχημες και η βροχή ανάγκασε αρκετούς απʼ τους διαγωνιζομένους να εγκαταλείψουν.
Παρ' όλες τις δυσκολίες οι περισσότεροι τερμάτισαν στο Δημοτικό Στάδιο του Πύργου κι αυτό το γεγονός δίνει την ελπίδα στα μέλη του Ποδηλατικού Συλλόγου του Πύργου να πιστεύουν ότι έκαναν ότι περνούσε απʼ το χέρι τους για να διευκολύνουν την προσπάθεια των αθλητών, με αποτέλεσμα η διοργάνωση του Brevet 2011 να κρίνεται επιτυχημένη!
Τα Ελληνικά Ποδηλατικά Brevets (Greek randonneuring society), τα άκουσα για πρώτη φορά πριν μερικούς μήνες. Παραθέτω εδώ τον ορισμό όπως τον βρίσκει κανείς στη σχετική σελίδα στο Facebook.
«Ποδηλατικές, μη ανταγωνιστικές, βόλτες, άνω των 200 χιλιομέτρων, με απόλυτη αυτάρκεια, και χωρίς υποστήριξη από αυτοκίνητα ή μοτοσυκλέτες.»
Η γνωριμία με αυτή τη διοργάνωση, συνέπεσε με την αγορά ενός νέου ποδηλάτου δρόμου (Bianchi Via Nirone Alu 105). Και βέβαια, συνέπεσε με τη πρόσφατη σχετικά γνωριμία με φίλους που έχουν την ίδια ‘τρέλα’ και περίπου τις ίδιες δυνατότητες με αυτές που έχω εγώ.
Αυτός ο συνδυασμός ποδηλάτου, παρέας και διοργάνωσης άρχισε σιγά-σιγά να ωριμάζει μέσα μου και να χτίζει ένα στόχο που για την ηλικία μου και για τις προπονήσεις που λογικά θα έπρεπε να κάνω, έμοιαζε μεγάλος. Η σκέψη και μόνο ότι θα κάνω τόσα χιλιόμετρα, είναι από μόνη της μεγάλη και στη συνέχεια κατάλαβα ότι μεγάλη συμμετοχή έχει η σωματική δύναμη, αλλά πιο πολύ η δύναμη του μυαλού και της ψυχής.
Η brevetοπαρέα (Θοδωρής, Γιώργος, Αλέξης, Ραφαήλ και ‘εμού και του ιδίου’), ξεκίνησε τη Παρασκευή το απόγευμα με προορισμό το Πύργο Ηλείας και το ξενοδοχείο ‘Ολυμπος’. Όλοι μαζί σε ένα Land Cruiser με δυο ποδήλατα στη πλάτη και τα υπόλοιπα τρία μέσα σε μπαγαζιέρα trailer. Η άφιξη στο Πύργο, έγινε μέσα στη προβλεπόμενη ώρα και με καλό σχετικά καιρό. Το βραδάκι βόλτα στη κεντρική πλατεία και ένα καλό φαγητό μάς έκαναν να χαλαρώσουμε τόσο, που εγώ δεν κοιμήθηκα ούτε δέκα λεπτά μέχρι το επόμενο πρωί !!! Είπαμε, ό στόχος ήταν μεγάλος και η κατάσταση της μέσης μου το τελευταίο καιρό με ανησυχούσε πολύ. Ωστόσο, ήταν τέτοια η υπερένταση που αυτή η έλλειψη ύπνου δεν με επηρέασε. Συνάντηση στην αφετηρία έξω από το στάδιο, σφράγισμα των καρτών, τελευταίες ετοιμασίες και ναμαστε όλοι μαζί στην εκκίνηση.
Ξεκινήσαμε με τη συνοδεία της αστυνομίας για τα 50 πρώτα χιλιόμετρα που η διαδρομή κινείται πάνω στην Εθνική Πύργου-Πατρών. Ο καιρός έδειξε τις προθέσεις του από τα πρώτα 5 χιλιόμετρα. Μια καταιγίδα μας μούσκεψε μέχρι το κόκαλο και έτσι συνεχίσαμε για τα υπόλοιπα 195 χιλιόμετρα. Στο πρώτο κομμάτι της διαδρομής, μέχρι το πρώτο control (83χλμ), τα πήγαμε πολύ καλά και ανεβάσαμε στροφές και απόδοση. Ωστόσο, στο 80χλμ είχα μία άτυχη στιγμή όταν από δική μου απροσεξία, ο τροχός μου ακούμπησε το πίσω τροχό του προπορευόμενου ποδηλάτου (Αλέξης) και έτσι γνώρισα από κοντά την άσφαλτο του επαρχιακού δρόμου. Ευτυχώς, δεν υπήρξαν σοβαρές συνέπειες από τη πτώση αυτή ούτε για μένα αλλά ούτε και για το ποδήλατο και έτσι κατάφερα να συνεχίσω.
Φτάνοντας στο πρώτο control γνωρίσαμε για πρώτη φορά τη πολύτιμη βοήθεια και υποστήριξη των ανθρώπων του Π.Σ. Πύργου. Πραγματικά, όλοι έχουμε να πούμε μόνο τα καλύτερα. Εκεί, έκανα μια σύντομη στάση και αποφάσισα να φύγω γρήγορα για να μην παγώσει το ελαφρώς τραυματισμένο πόδι μου. Έτσι ξεκίνησα μόνος τη ανάβαση με σκοπό να με φτάσουν οι υπόλοιποι αργότερα. Πράγματι μετά από κάποια ώρα, με έφτασε ο Θοδωρής και μου είπε ότι οι άλλοι δύο είχαν μείνει πιο πίσω. Συνεχίσαμε και οι δύο μαζί για μερικά χιλιόμετρα μέχρι που σε κάποιο σημείο ο Θοδωρής έφυγε μπροστά. Δεν περάσανε δυο λεπτά από την ώρα που τον έχασα και κατάλαβα ότι έμεινα από λάστιχο πίσω. Αμέσως ξεκίνησα τη διαδικασία αλλαγής. Όσο και αν προσπάθησα, από κούραση και από το κρύο δεν μπόρεσα να αφαιρέσω το λάστιχο από τη ζάντα. Αφού στο τέλος είχα κουραστεί τόσο που ούτε τα χέρια μου να σηκώσω δεν μπορούσα, αποφάσισα να περιμένω τους υπόλοιπους της παρέας για βοήθεια. Σε αυτό το σημείο είναι που φτάνει ο από μηχανής θεός, ένας φίλος του Π.Σ. Πύργου ο οποίος με εφοδιάζει με νέο τροχό και αναλαμβάνει να μου επιδιορθώσει και τον δικό μου. Άφωνος από ευγνωμοσύνη, συνεχίζω αλλά μόνο για δύο χιλιόμετρα!!! Ξανά λάστιχο στο πίσω τροχό. Και για να μην σας κρατάω σε αγωνία, έπαθα και ένα τρίτο μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω.
Εν τω μεταξύ, είχα συναντηθεί πάλι με όλους και όλοι μαζί πηγαίνουμε προς το υπέροχο δάσος της Φολόης για το δεύτερο control. Σε όλη τη διαδρομή η βροχή εναλλάσσεται με μερικές ακτίνες ήλιου αλλά αυτές δεν ήταν αρκετές για να μας ζεστάνουν ή να μας στεγνώσουν. Το δεύτερο control ήταν ψυχολογικά πολύ καλό. Πρώτον γιατί από εκεί και πέρα, δεν είχε άλλες ανηφόρες, δεύτερον ήταν σε κλειστό χώρο (εστιατόριο) αλλά κυρίως γιατί είχε δωρεάν προσφορά μακαρονάδας !!!
Η αλήθεια είναι ότι εκεί καθίσαμε λίγο παραπάνω χρόνο από ότι έπρεπε, αλλά λίγο τα μακαρόνια, λίγο το χαλάζι έξω, λίγο το λάστιχο που έπιασε το Θοδωρή, μας καθυστέρησαν μέχρι που πήραμε απόφαση να βγούμε πάλι έξω στη βροχή και να συνεχίσουμε για να κατακτήσουμε το μεγάλο στόχο.
Πιάσαμε τις κατηφόρες και δεν συναντήσαμε άλλα προβλήματα μέχρι που φτάσαμε πάλι στην Εθνική οδό. Εκεί καταλάβαμε πλέον και την αλλαγή της θερμοκρασίας. Συνεχίσαμε έτσι μέχρι το Πύργο και το Δημοτικό Στάδιο όπου τερματίσαμε παρέα οι τέσσερεις, αφού ο Ραφαήλ είχε δηλώσει εξ αρχής ότι θα ακολουθήσει το δικό του ρυθμό.
Χαρά μεγάλη και ικανοποίηση για την επίτευξη του μεγάλου στόχου. Για την ιστορία, κάναμε 200 χιλιόμετρα σε 9 ώρες και 58 λεπτά μεικτό χρόνο, ανεβήκαμε αθροιστικά 1850 μέτρα, έκαψα περίπου 8.000 θερμίδες και έπιασα 64 χιλιόμετρα στην κατηφόρα.
