Το ερώτημα 'παρέλαση ή όχι' επανέρχεται κάθε χρόνο σε αυτές τις σημαντικές για τη χώρα μας επετείους.
Λοιπόν η δική μου ξεκάθαρη απάντηση είναι... Όχι, με το τρόπο που αυτή γίνεται σήμερα.
Σήμερα, ή παρέλαση είναι μία αγκαρία. Αγκαρία και για τους μαθητές, αλλά και για τους δασκάλους γυμναστές που έχουν αναλάβει την προετοιμασία του αγήματος. Στα δικά μου χρόνια προετοιμαζόμαστε πολλές ημέρες πριν, έτσι ώστε να αποκτήσουμε τον ίδιο συγχρονισμό στο βήμα και το στήσιμο του σώματος. Θυμάμαι, τα τύμπανα και τις σάλπιγγες να τις ακούω πολλές ημέρες πριν την παρέλαση.
Αν σκεφτεί κανείς τον λόγο για τον οποίο καθιερώθηκαν οι παρελάσεις, νομίζω ότι το θέαμα που βλέπουμε σήμερα στους δρόμους, δεν ανταποκρίνεται καθόλου σε αυτούς τους σκοπούς. Για να είμαι μάλιστα πιο έντονος, πιστεύω ότι μεταφέρουν στο θεατή την αντίθετη εικόνα (και όποιος κατάλαβε τι εννοώ, κατάλαβε).
Πέρα λοιπόν από τους λόγους που επικαλούνται οι διάφοροι για την κατάργηση τών παρελάσεων, εγώ λέω ότι τη μεγάλη ευθύνη την έχουν οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί και ότι είμαι υπέρ τής παρέλασης, αρκεί να μή νιώθω κάθε τέτοια μέρα αυτη την παρακμή σε μνήμες και συναισθήματα.
Το πολύ πολύ να θαυμάσουμε καλλίγραμμές μαθήτριες (και αυτό δεν είναι καθόλου κακό :)

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου