Πατρίδα είναι… οι αμπολές, το ξεραμένο αίμα στα γόνατα μου από τα κτυπήματα, ό κόμπος του Προσκοπικού μου μαντηλιού, η γειτονιά και οι αλάνες της, το Κυριακάτικο οικογενειακό τραπέζι, το ποδήλατο μου, το μπακάλικο με τη χαρακτηριστική μυρωδιά του, ο επιτάφιος τη Μ. Παρασκευή, οι πασχαλιές, τα κελαηδίσματα των πουλιών, τα τζιτζίκια, τα παγωτά ΕΒΓΑ.
Πατρίδα είναι... η σκόνη που σηκωνότανε από το κτύπημα του ποδιού στην έδρα όταν τελείωνα το ποίημα μου, οι βόλοι που παίζαμε κάτω από το μεγάλο πλάτανο, το ψιλικατζίδικο με τις εφημερίδες και τα δεκαράκια Καρέλια, οι Ελληνικές ταινίες στο θερινό τής γειτονιάς.
Πατρίδα είναι όλα έχουν χαραχτεί με χαρακτηριστικό τρόπο στη μνήμη μου και αυτόματα συγκρίνονται με τα όσα βιώνω σήμερα.
Μάγεμ᾿ ἀσημούφαντο, φῶς μαργαριταρένιο,
λιώνονται σ᾿ ἕνα χάραμα ξανθό, μαλαματένιο.
Γιομάτος μόσχους καὶ δροσιὲς ὁ Ζέφυρος τερπνᾶ
μέσ᾿ ἀπ᾿ ἀγάπης φαντασιὲς τὰ πλάσματα ξυπνᾶ.
Κι ἀνάμεσα στὰ χρώματ᾿ ἀπὸ χίλια οὐράνια τόξα,
προβαίνει πάλ᾿ ὁ ἥλιος εἰς ὅλη του τὴ δόξα.
Καί, σὰν τοῦ μεγαλείου σου σύμβολο φωτεινό,
ἕως τὸ χρυσὸ βασίλεμα λάμπει στὸν οὐρανό.
Ἑλλάς, τὸ μεγαλεῖο σου βασίλεμα δὲν ἔχει,
καὶ δίχως γνέφια τοὺς καιροὺς ἡ δόξα σου διατρέχει.
Ὅσες φορὲς ὁ ἥλιος σου νὰ σὲ φωτίσει ἐρθεῖ,
θὲ νὰ σὲ βρεῖ πεντάμορφη, στεφανωμένη ὀρθή.
"Στήν Πατρίδα", απόσπασμα. Λορέντζος Μαβίλης (Ἰθάκη 1860 - Δρίσκος Ἰωαννίνων 1912) ποιητής, κυρίως σονέτων, δημοτικιστὴς καὶ ἐθνικὸς ἀγωνιστής.
